Artykuły

Na północ od Sycylii, w archipelagu Wysp Liparyjskich, leży Vulcano – miejsce, które od wieków budzi respekt i zdumienie. Uwaga! Wyspa Vulcano to wyspa ognia, mitów i kuriozalnych zjawisk. To tutaj mit splata się z nauką, a natura pokazuje swoje najbardziej niezwykłe oblicze. Oto pięć opowieści, które sprawiają, że Vulcano pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych wysp Morza Śródziemnego. Kuźnia boga ognia – gęste dymy unoszące się z krateru skłoniły starożytnych do wiary, że we wnętrzu Vulcano działa kuźnia Hefajstosa, boga ognia. To właśnie tu, według Greków, wykuwał on pioruny dla Zeusa. Rzymianie przejęli tę legendę, a od imienia ich boga Wulkana narodziło się słowo ,,wulkan”. Wyspa, która dławi oddech – choć krajobraz Vulcano urzeka, wyspa bywa groźna. Trujące gazy siarkowodoru, gromadzące się w zagłębieniach terenu, już w XIX wieku odbierały życie ludziom i zwierzętom. Do dziś mówi się, że ,,wyspa wybiera, kto może spać w jej cieniu”. Narodziny nowego słowa – w latach 1888-1890 Vulcano wybuchło z taką siłą, że naukowcy musieli znaleźć nową nazwę dla tego typu erupcji. Wyrzucane w powietrze bomby wulkaniczne, gromy i grzmoty zrodziły termin ,,erupcja wulkaniańska” – dziś używany na całym świecie. Siarkowe piekło – przez stulecia wydobywano tu siarkę i ałun. Robotnicy pracowali w

Najgłębiej osadzam w sercu miejsca, które najgłębiej osadzone są w kulturze mojego kontynentu. Jestem Europejką właściwą, dlatego wskazuję dość wyraźnie moim czytelnikom, jak istotne, jak fundamentalne jest pokrewieństwo naszych dusz z burzliwą kulturą Włoch i wielowiekowym, wymownym wizerunkiem kultury greckiej. Scilla – miejscowość, która przyciąga mnie silniej niż wywyższana w sensie rekreacyjnym Tropea – jest niekwestionowaną bohaterką wojażu po ciągnących się jak makaron cichych, lazurowych i wolnych wybrzeżach Kalabrii Południowej. W kwietniu jeszcze kojącej, już pachnącej jaśminem, już gotowej do rodzenia bergamotek, czyli cytrusów  o słodko – gorzkawym smaku i silnym, kwietnym zapachu wykorzystywanym w herbatce Earl Grey; jesienią natomiast Kalabrii goryczkowej i dosadnie cytrusowej, ale nie tak odważnej jak woń cytryny. Scilla jest moją opowieścią o Kalabrii, chociaż Kalabria nigdy nie będzie opowieścią o Scilli. Bo miejscowość Scilla ma swoją autonomię narracyjną i należą jej się specjalne rozdziały. Był już głęboki wieczór, gdy stanęłam przed jej imieniem zatopionym w podświetlonych wodach fontanny. Do tego miasteczka wygodnie podróżuje się pociągiem, bo spotyka turystę ta Scilla przy dworcu i od razu nad morzem. Czy to się często zdarza, że tak dogodne są spacery z dworca do centrum? Nocą zatem ładna jest ta fontanna z nazwą Scilla. Są kamienne ławki dla szukających

Projekt To Squania Ku Homeo, o narodzinach którego marzyłam. Nie boję się w ogóle tego, że jest niszowy, że może okazać się trudny do zrozumienia dla niektórych. Niektórzy w ogóle nie powinni zabierać głosu, jeżeli się nie znają. Potrzeba Rozwoju Młodego Człowieka jest mi wyjątkowo bliska, znam się na jakości nauczania, znam się na wartości edukacji. Jestem wychowana przez Pracę i Naukę. Zaręczam Ciebie, Niedowiarku, że dało mi to poczucie stanowionej wartości. Powołuję do życia Twór Edukacyjny – bo to moja specjalizacja, ale wyraźnie też Artystyczny – bo życie jest barwne i piękne, twór z elementami dynamiki, czyli zachęcający Krajoznawczą Turystyką, Plenerem – bo Polska jest nieznana i przygotowana do eksploracji, bo szkoła powinna opuścić swoje małe klasy. Dodaję także zakres Eventowy, Rekreacyjny, Sportowy – bo jestem, bo będziemy Razem kreatywni i pomysłowi, bo w każdym zdrowym ciele promienieje energia do działania. Dla przyszłości szkoły rezerwuję Turystykę Zagraniczną, Smaczną i Tę Najpiękniejszą – do Włoch, bo tam odnajduję Energię, Artyzm, Wiekowy Kamień i Tajemnice Europy. Ja powołuję. Ja Tobie, Czytelniku, proponuję. Możesz mi zaufać lub możesz nie czytać dalej. Ludzie mają wybór zawsze – ta strona nie musi być Twoją ulubioną. Proponuję jednak – pod każdym wyborem się odważnie podpisz.